یه زمانی بود خیلی‌ها تصور می‌کردن پول خوشبختی رو تضمین می‌کنه و انداختن مهریه بالا به دوش تازه‌داماد باعث قوام و دوام زندگیه. اما هرقدر مهریه‌ها به سمت بیشتر شدن رفت ، آمارها این فرضیه رو تایید نکردن‌. زندگی‌های موفق و مستحکم زیادی با مهریه در حد وسع داماد شکل گرفتن و درمقابل مهریه بیش‌ازحد سنگین و دور از توان داماد نه تنها نتونست خوشبختی زندگیا رو تضمین کنه بلکه گرفتنش هم از کسی که توان پرداختش رو نداره به این راحتیا میسر نبود!

سوال اینجاست با وجود دیدن همه این‌ها چرا هنوز پسرهایی هستن که راضی میشن زیر بار دینی برن که میدونن توان پرداختش رو ندارن؟ چرا هنوز دخترهایی هستن که حاضرن با مردی که اولین قولی که تو زندگی میده چنان از توانش خارجه که مشخصا صادقانه نیست ازدواج کنن؟ و چرا بزرگترهایی که میدونن مهریه خارج از توان پسر، نه ضامن دوام زندگیه نه درصورت بروز مشکلی، به این راحتیا میشه گرفتش ، بازهم به‌جای تشویق جوون‌ها به تعیین مهریه‌ای در توان داماد، خودشون میشن عاملی برای بالا و بالاتر بردن میزان مهریه؟

موسسه هنری رسانه ای حامین
حامین در آپارات